..:: ارائه شده توسط وب سايت زرفيلم ::.. ‏.:: www.ZarFilm.com ::.
ما الان بسيار دورتر از خانه و دوران خود هستيم.
اين راه شيري ما هستش، وقتي که کهکشان
جوان و بارورتر از امروزش بود.
آن زمان، 30 برابر بيشتر نسبت به امروز ستاره متولد ميکرد...
طوفاني آتشين از خلق ستاره.
يک شب تابستوني در 11ميليارد سال قبل هستش.
روي سياره‌ي يک ستاره‌ي ديگه هستيم
جايي که منظره‌اي مناسب از پرورشگاه پر هرج‌و‌مرج
کهکشان راه‌شيري داره.
ستاره‌ي خود ما، فرزند سالهاي بعدي کهکشان هستش
و ممکن است يکي از دلايل زيستن ما همين نکته باشه.
بعد از مدتي کوتاه اکثر ستاره‌هاي عظيم نابود شدند.
مدتي گذشت...
5ميليارد سال ديگه، تا اون ستاره‌هاي مرده، عناصر سنگين خودشون رو
وقف ما بکنند.
اين عناصر، ترکيبات اقمار و سيارات منظومه شمسي رو
غني سازي و پرورش دادند.
ما خود نيز، از اين مواد ستاره‌اي ساخته شديم.
اون ابرهاي فروزان صورتي از جنس گاز هيدروژن، قنداقي براي
ستاره‌هاي تازه متولد شده‌ي بيشماري هستش.
اون قطرات پخشش شده آبي رو ميبينيد؟
اونها خوشه‌اي از ستاره‌هاي نسبتا مسن‌تر هستند.
آغوش جاذبه، اين ترکيب بي‌نظم از گاز و غبار رو
تبديل به کهکشاني ميکنه که امروزه بهش ميگيم "خونه".
خورشيد ما متولد ميشه.
ستاره، به دنياي پيرامون خودش رو
مواد معدني ارزشمند، الماس و اوليوين سبز اعطاء ميکنه...
يک مواد معدني که نقشي حياتي در تاريخ ما ايفا ميکنه.
ستارگان، سيارات و اقمار و دنباله‌دارها رو تشکيل ميدهند
اين از مشتري، اولين دنياي متولد شده از منظومه شمسي ما.
اين سيارات و اقمار آينده لبريز از مولکولهاي ارگانيک هستند...
ساختار شيميايي مواد سازنده‌ي زندگي.
اين ارثي هست که از مرگ ديگر ستارگان بهشون رسيده.
آيا کيهان، همانطور که ذاتي ستارگان و سيارات رو بوجود آورد
حيات را نيز ايجاد ميکنه؟
اين سفر ما، به دل همين معما هستش.
خيلي خيلي قبلتر، وقتي دنياي ما جوان بود.
در اعماق دريايي که زمين را پوشانده بود شهري وجود داشت.
دهها هزار سال زمان برد تا اين شهر ساخته بشه.
اما آنموقع، حياتي در اين دنيا وجود نداشت.
پس کي اين آسمان‌خراشهاي زيردريايي رو ساخت؟
طبيعت ساخت.
توسط دي‌اکسيدکربن و همان مواد معدني که
مرواريد و صدف‌ها رو تشکيل داده، ساخت
کربنات کلسيم.
ولي اين برج‌هاي سر به فلک کشيده در مقايسه با
اتفاقات زير دستشون، چيزي نبودند.
براي ديدنش بايد هزار برابر کوچکتر بشيم.
چيز زيادي به نظر نمياد، مگه نه؟
ولي صبر کنيد.
مادرزمين خستگي‌ناپذير ما، شکاف ميخوره،
و آب سرد دريا به قلب سنگي داغش سرازير ميشه.
و غني از مولکولهاي ارگانيک و مواد معدني ميشه
من‌جمله جواهري سبز به اسم اوليوين.
اين ترکيب آب و موا معدني بقدري داغ ميشه که
با نيروي عظيم به بيرون فوران ميکنه.
مخلوط در در منافذ سنگهاي کربناتي که بعد
تبديل به برج ميشند به دام ميافتند.
اين منافذ، پرورشگاه بودند. محل امني که مولکولهاي ارگانيک
ميتوانستند غليظتر بشوند.
ما فکر ميکنيم سنگها اينگونه اولين مسکن حيات را ساختند.
اين سرآغاز بود، حداقل توي سهم
کوچک ما از کيهان، يک همکاري سرسختانه
بين مواد معدني زمين.
صخره‌ها و زندگي.
اون شکافهاي مارپيچ رو ميبينيد؟
اسم اين فرايند نيز از همينجا نشات ميگيره.
سرپانتينيتي­شدن.
مدرکي است دال بر تبديل آب و دي‌اکسيد کربن
به هيدروژن و متان...
مولکولهاي ارگانيکي که اين اتفاق تکان دهنده را سوخت رساني کردند.
دانشمنداني که دنبال زندگي در دنياهاي ديگه ميگردند
هميشه ميگفتند: "به دنبال آب باش:
چون آب، اساسي‌ترين نياز براي زندگي هستش.
الان همينطور ميگويند: " به دنبال صخره‌ها باش"
چون سرپانتينيتي­شدن بسيار مرتبط با
فرايندي هست که زندگي رو ممکن ميکند.
براي مشاهده‌ي رويداد اصلي بايد بازهم کوچکتر بشيم.
در اين مقياس، اين غارها وسيع به نظر ميرسند.
اما در واقع آنها منافذ ريزي در ملات اين برج‌ها هستند.
اين جواهرات مولکولهاي ارگانيکي هستند که مانند...
همه چيز، از جمله من و شما از اتم ساخته شده‌اند.
براي تبديل اين سنگ گرانبها به زيورآلات
کالاي زندگي، انرژي لازمه.
گمان ميکنيم در يک غار گنجينه مانند اين اتفاق افتاد.
انرژي، از واکنش بين آب قليايي
محصور شده در برج با...
آب اسيدي ِ اقيانوس، حاصل شد.
ازاون صندوقچه‌ي قديمي مملو از حلقه
دستبند و گردنبند گرفته،
مولکولهايي طويلتر و پيچيده‌تر
تا بزرگترين گنجينه‌ي تمام ادوار...
زندگي.
ما فکر ميکنيم که اون واکنش شيميايي بود که انرژي لازم
براي قدرت بخشيدن به اولين سلول را ايجاد کرد.
اون جرقه بود که آجرهاي سازنده زندگي رو
به موجودي زنده تبديل کرد.
در طي زمان، برجها فرو پاشيده‌اند
و براي حيات درون خودشون امکاني براي...
فرار و تکامل محيا کردند.
چيزي که ديديد، قابل استنادترين افسانه‌ي علمي
در باب خلقت و ريشه‌ي زندگي هستش.
اين فرضيه نيازمند اتحاد مجدد، 4 رشته
که مدتي از هم دور شده بودند داشت:
زيست‌شناسي، شيمي، فيزيک و زمين‌شناسي.
گمان ميبريم که حيات اولين بار درون صخره‌ها شکل گرفت.
و از روز اول، حيات استاد فرار بود،
هميشه ميخواست که رها باشه، دنياهاي جديدي رو فتح بکنه.
حتي اقيانوس بزرگ و عظيم براي اون کافي نبود.
اگه اين داستانِ شروع زندگي حقيقت داشته باشه
خيلي قبلترها بوده، قبل از اينکه آسمان آبي باشه
قبل از اينکه ماه فاصله بگيره و در جاي فعلي قرار بگيره
وقتي که سياره، دنيايي از اقيانوس بود.
با آبي که بخاطر آهن، قرمز بود.
حيات، دنيا رو بازسازي کرد، دريا و آسمان.
ولي حيات هميشه به نفع خودش رفتار نميکنه.
روز حسابي وجود داشت،
وقتي که حيات، تقريبا خودش رو نابود کرد.
تقويم کيهاني روشي هست که ما
بتوانيم وسعت زمان رو درک بکنيم.
براي فهم تاريخ کيهان
از بدو تولد هستي ما تا به همين لحظه،
ما تمامش رو در يک تقويم يکساله فشرده سازي کرديم.
در اين مقياس، هر ماه نشانگر حدودا يک ميليارد سال هست.
هر روز تقريبا نشانگر 40ميليون سال هست.
اولين روز سال کيهاني با بيگ‌بنگ شروع شد.
تقريبا 14 ميليارد سال قبل.
اتفاقي خاصي در گردنه‌ي ما نيافتاد
تا حدود 3 ميليارد سال بعد...
15 مارچ در تقويم کيهاني (حدودا 15خرداد نسبت به شروع سال)
وقتي که کهکشان راه‌شيري ما شروع به شکل گيري کرد.
6ميليارد سال بعد، ستاره‌ي ما، خورشيد متولد شد.
31 آگوست در تقويم کيهاني بود (30 آبان)
مشتري و ديگر سيارات از جمله خود ما
به زودي به راه ميافتند.
اين سياره‌ي ما در حدود 4ميليارد سال قبل بود...
21 سپتامبر در تقويم کيهاني (21-22 آذر)
وقتي هست که معتقديم حيات شروع شد.
اتمسفر يک دود هيدروکربني بود.
نه اکسيژني براي تنفس بود و نه کسي براي استنشاق کردنش.
ما اخيرا شروع به قدرداني از نحوه‌اي که حيات قدرتمندانه...
سياره را شکل داده، کرديم.
وقتي به روشهايي که حيات سياره را تغيير داده فکر ميکنيم
اولين چيزي که ذهن خطور ميکنه انبوهي از
جنگلهاي سبز و گستره‌ي عظيمي از شهرها هستش.
ولي حيات، قبل از اينکه اينگونه چيزهايي وجود داشته باشند
شروع به دگرگوني سياره کرد.
يک ميليارد سال بعد از اون اتفاقات در بستر دريا
حيات تبديل به يک پديده‌ي جهاني شد، به لطف...
قهرماني که تا به امروز هرگز برنده نبوده.
"سيانوباکتري" رو معرفي ميکنم.
2.7 ميليارد سال هست که مشغول به کار ميباشد.
سيانوباکتري هر جايي ميتونه زندگي بکنه.
آب شيرين، آب شور، چشمه آب گرم، معدن نمک...
فرقي نداره، براي اونا همه جا خونه است.
در طي 400 ميليون سال بعدي سيانوباکتري...
دي‌اکسيدکربن را گرفته و اکسيژن پس ميدهد،
و آسمان نيز آبي ميشود.
ولي سيانوباکتري، صرفا آسمان رو تغيير نداد
به درون خود صخره‌ها نيز رسيدند و...
آنها را نيز متحول کردند.
اکسيژن آهن رو اکسيده کرد،
جادوي خودش را بر مواد معدني نيز اعمال کرد.
از 5هزار گونه مواد معدني بر روي زمين
3500 گونه از آنها توسط اکسيژني که حيات ساخت، بوجود آمدند.
اما روز حساب در راه بود.
سيانوباکتري گونه‌ي غالب از شکل حيات در زمين بود
هرجايي که ميخواستند خرابکاري ميکردند
منظره تغيير ميدادند، آب، آسمان، هرچي...
اين براي 2.3 ميليارد سال قبل هستش.
يا اواخر اکتبر در تقويم کيهاني. ( اواخر دي ماه)
اما سيانوباکتري، سياره را با ديگر موجودات شريک بود
بي‌هوازي‌ها، گونه‌اي از حيات که در اعصاري که هنوز
سيانوباکتري زمين را با اکسيژن آلوده نکرده بود، وجود داشتند.
براي بي‌هوازي‌ها اکسيژن سم بود.
ولي سيانوباکتري قرار نبود مملو کردن اتمسفر
از اين ماده رو متوقف بکنه.
براي بي‌هوازي‌ها و تقريبا هرگونه ديگه‌اي از...
حيات روي زمين، يک آخرالزمان اکسيژني بود.
تنها بازماندگان از بين بي‌هوازي‌ها، آنهايي بودند
که به بستر دريا پناه بردند
در عمق رسوبات، جايي که اکسيژن بهشون نميرسيد.
سيانوباکتري مانند يک دستگاه پمپاژ اکسيژن رفتار ميکرد.
به پشتکارشون ادامه دادند و بعد از 400 ميليون سال
باعث يک تغيير اساسي‌تر بر روي زمين شدند.
اون سنگ‌هاي سرپانتينه شده در کف دريا که
هيدروژن و متان توليد ميکردند بخاطر داريد؟
متان يک گاز گلخانه‌اي قوي هستش
و آن‌زمان، عامل اصلي گرم نگه داشتن زمين بود.
اما بار ديگه، اکسيژنِ حاصل از حيات اوضاع رو تغيير داد.
متان رو بلعيد و دي‌اکسيد کربن توليد کرد
يک گاز گلخانه‌اي خيلي ضعيفتر...
که يعني، خيلي در به دام انداختن گرما داخل اتمسفر
کارايي نداشت.
دماي زمين شروع به کاهش کرد.
حيات، اين استاد فرار، از چنگال مرگبار سرمايي
که زمين رو در برگرفته بود، بيرون زد.
جنازه‌ي باکتري‌هاي مرد يک انباري به وسعت زمين
از دي‌اکسيدکربن بجاي گذاشت.
آتشفشانها، دي‌اکسيدکربن را در مقياسي عظيم به اتمسفر تزريق کردند
که باعث گرماي سياره و ذوب شدن يخ شد.
در طي يک ميليارد سال بعد...
حيات و صخره‌ها اين رقص زيبا رو ادامه دادند
سياره را مملو از يخبندان و يخ‌آب کردند.
سپس،450 ميليون سال قبل اتفاقي شگرف افتاد.
حيات، که صرفا معطوف به ميکروب و...
چندسلولي‌هاي ساده بود، ناگهان آبستن اتفاقي شد که...
انفجار کامبرين نام گذاري شد.
حيات، شروع به ايجاد دست، پا، دندان و آبشش کرد.
و سريعا شروع به تکامل گونه‌هاي مختلف بي‌نظير خودش کرد.
ما هوز نميدونيم که چطور اين امکان براي حيات بود که به طرز چشمگيري
تنوع پيدا بکنه، اما چند فرضيه محتمل داريم.
ممکن هست بخاطر کلسيم‌هاي موجود
در آب‌دريا، که از آتشفشان حاصل شده، باشه.
حيات، ستون فقرات درست کرده بود و پوسته پوشيد.
روشي براي همکاري با صخره‌ها پيدا کرد تا...
زره خودش رو درست بکنه.
الان حيات ميتونه بزرگتر بشه و به سمت قلمروهاي جديدي رهسپار بشه.
يا شايد محافظتي بود که توسط
سايبان تشکيل شده توسط سيانوباکتري بوده.
اکسيژن‌رساني اتمسفر لايه اوزون رو ايجاد کرد.
اين امکان براي حيات ايجاد شد که از امنيت حاصل
در دريا بيرون بياد، و در سطح زمين به
زندگي بپردازد بدون اينکه مورد حمله‌ي اشعه‌ي ماورايبنفش مرگبار قرار بگيره.
ميلياردها سال، تنها کاري که حيات ميکرد، به آرامي جاري شدن بود.
الان، حيات شروع کرد به شنا، دويدن، پريدن و پرواز.
حيات، اين استاد فرار، به قدري در جابجايي و بيرون رفتن
از هر محدوده‌اي خوب شد که هيچ زنداني روي زمين براش وجود نداره.
و روزي خواهد رسيد
که حيات، حتي از زمين نيز فرار ميکنه.
حيات، مهار شدني نيست.
رهگيري حيات تا نقطه آغازين،
نيازمند نوع جديدي از علم هستش
چيزي که رشته‌ها رو متحد بکنه.
مردي که اين ديدگاه جديد رو پيدا کرد
خود نيز استاد فرار بود.
اون از دست سنگدل‌ترين قاتلان تاريخ فرار کرد
درست در همين جنگل به ريش شکنجه‌گرانش در
هر قدمي که برميداشت ميخنديد.
اينجا رو خاطرتون هست؟
انجمن سلطنتي لندن هستش
جايي که مايکل فارادي عمرش رو گذروند.
در دوران اون، نيمه اول قرن 19
رابطه‌ي صميمانه بين حيات و صخره
هنوز کشف نشده بود.
قبل از اينکه علم بتونه با ريشه‌ي حيات گلاويز بشه،
بايد تغييري ايجاد ميشد.
اين پيشرفت توسط دانشمندي ايجاد شد
که موهبتش نسبت به دنيا حقيقتا قاطي شده.
کريستيان فردريک شونبين شيمي‌داني آلماني-سوييسي بود
که با استفاده از الکتريسيته آزمايشي طراحي کرد
تا آب رو به دو جزء تشکيل دهنده تقسيم بکنه
اکسيژن و هيدروژن.
شونبين بوي آشنايي رو حس کرد،
چيزي شبيه به هواي بعد از طوفان رعدوبرق.
شونبين اوزون رو کشف کرد.
يادتون باشه، اون يک لايه از اتمسفر هست که
براي اجداد دور ما امکان ترک کردن آب،
بسوي خشکي و را فراهم کرد و همچنان تا به الان
از ما مقابل اشعه ماواري‌بنفش محافظت ميکند.
شونبين عاشق آزمايش کردن بود.
بقدري که همسرش از وي يک قول قوي گرفت
تا هرگز از آشپزخانه بعنوان آزمايشگاه استفاده نکند.
شونبين يک سلاح جديد براي تخريب گسترده اختراع کرد.
يک ماده منفجره‌ي شيميايي که از باروت قويتر بود.
با اعمال اصلاحات پنبه‌ي باروتي جنگ‌ را در
مقياسي مهيب، صنعتي ميکند.
اما همچنين شونبين بود که بينشي نبوي
از رشته جديد علم داشت.
در 1838 نوشت که :
پيش از حل شدن.معماي پيدايش سيارات ما.
و پديدار شدن مواد غيرارگانيک آنها
يک علم ژئوشيمي بايد که بکار بيافتد.
50 سال بعد مردي که رويايي
شونبين را درک کرد، متولد شد.
اون نيز آلماني-سوييسي بود.
ويکتور گلداشميت بقدري بااستعداد بود
که به وي يک کرسي در اينجا، دانشگاه اسلو
بدون امتحان گرفتن يا داشتن مدرک، پيشنهاد شد.
سال 1909 بود وقتي 21 سال داشت.
سه سال بعد، بزرگترين جايزه علمي نروژ رو کسب کرد.
ويکتور گلداشميت، زمين را به چشم يک سيستم واحد ديد.
ميدونست که براي متوجه شدن تصوير اصلي
نميتوان که فقط فيزيک، شيمي يا زمين‌شناسي را بلد بود...
بايد همه آنها را مي‌آموختي.
اين در آغازين روزهاي مطالعه‌ي عناصر پايه بود.
گلداشميت دانش جديدش رو براي ساختن
جدول تناوبي مخصوص خودش اعمال کرد.
هماني که تا به امروز استفاده ميشه.
اون چگونگي تشکيل شدن کريستال‌ها و مواد معدني پيچيده را
توسط عناصر ساده تصويرسازي کرد.
گلداشميت داشت کشف ميکرد که چطور ماده
به کوهستان و پرتگاه و دره تکامل ميابه.
در 1928 يک تصميم سرنوشت‌ساز گرفت
يک منصب در دانشگاه گوتينگن
در آلمان، که يک موسسه صرفا براي اون ساخته شد.
همکارانش فکر ميکردند که اينها، شادترين روزهايي وي هستند، تا اينکه...
1933
وقتي آدولف هيتلر به قدرت رسيد.
گلداشميت يهودي بود ولي مراعات نميکرد.
هيتلر ولي تغييرش داد.
وي علنا خودش را به جامعه يهودي محلي
معرفي کرد.
هيتلر براي همه اجباري کرد که ليستي
از اجداد يهودي تا چند نسل قبلتر را معرفي کنند.
افرادي بودند که سعي داشتند پدربزرگهاي خودشون که
در اردوگاه کار اجباري بودند مخفي بکنند.
ولي گلداشميت با افتخار عنوان کرد که
تمام اجدادش يهودي بودند.
هيتلر و هرمان گورينگ بنيانگذار گشتاپو
خيلي خوشحال نشدند.
آنها شخصا نامه‌اي به گلداشميت فرستادند که بيان ميکرد
وي سريعا از جايگاه خود در دانشگاه عزل شده است.
وي به نروژ فرار کرد، و تنها لباسهايش به همراهش بود.
گلداشميت تحقيقاتش را معطوف به اوليوين کرد.
آن سنگ قيمتي سبز که از مواد معدني در
ترکيبات منظومه شمسي باقي مانده بود.
او از قدرت بالاي سنگ در تحمل بيشترين
دماها حيرت زده بود.
او اولين کسي بود که گمان برد ممکن است اوليوين
نقشي در ايجاد فضاي اوليه براي سرچشمه حيات داشته باشد.
در همان حين، از حضور اوليوين در
سرتاسر کيهان نيز در عجب يود.
اين سرآغاز رشته‌اي بنام کيهان شيمي بود.
در 1940، وقتي آلمان‌ها به نروژ حمله کردند.
گلداشميت يک کپسول سيانيد در جيب خودش حمل ميکرد
که اگه احيانا گشتاپو بسراغ وي اومد
سريعا خودش رو بکشه.
وقتي يکي از دانشمندان همکارش درخواست کرد که آنهم يک قرص بگيره
گلداشميت پاسخ داد:
اين سم فقط براي پروفسوران شيمي‌دان هستش.
تو بعنوان يک فيزيکدان بايد از طناب استفاده بکني.
اما وقتي آلمانها رسيدند
گلداشميت از سيانيد استفاده نکرد.
اون به اردوگاه کار اجباري برگ فرستاده شد.
و آماده بودند که به آشويتز ديپورتش بکنند.
جايي که به دوستانش گفته بود جاي خيلي مناسبي نيست.
گلداشميت دانشمند بسيار دانشمند مهمي بود که
نازي بخواد نابودش بکنه.
به وي شانس زنده ماندن داده شد، اگر که علم خودش را
در خدمت رايش ميگذاشت.
ولي گلداشميت جرات کرد که سربه‌سر دستگيرکنندگانش بذاره.
اون آلمانها رو دنبال نخود سياه علمي فرستاد.
آنها را بدنبال جست‌و‌جو براي يک ماده معدني غيرواقعي فرستاد
و آنها را مجاب کرد که اينها براي نتيجه جنگ
موادي بسيار حياتي هستند.
حقه‌ي اون در هر لحظه ممکن بود لو بره
و اين به معني مرگي حتمي به
شيطاني‌ترين روش ممکن بود.
در اواخر 1942 نيروي مقاوت نروژي ميدانست
که گلداشميت در خطري مرگبار قرار داره.
و براي وي يک راه فرار از طريق مرز سوئد ترتيب دادند.
گلداشميت باقي جنگ را در سوئد گذراند.
و بعد انگلستان، دانشش را در اختيار متفقين گذاشت.
و هميشه سست و نحيف باقي ماند.
اون هيچوقت از سختي‌هاي دوران جنگ رهايي پيدا نکرد.
ويکتور گلداشميت، 1/5 سال بعد از اتمام جنگ درگذشت.
اما در اين دوره، يک تحقيقي نوشت در باب
مولکلولهاي ارگانيک پيچيده که گمان ميکرد ممکن است
به سرچشمه حيات برسد.
و ايده‌هاي اون تحقيق اصلي‌ترين نکته ما در تلاش
براي درک چگونگي آغاز حيات باقي مانده.
گلداشميت هرگز ندانست که نسلهاي آينده ژئوشيميدانان
که بعد از وي آمدند از اون بعنوان بنيان‌گذار ياد ميکنند.
در بين آخرين آرزوهاي وي يک درخواست ساده بود.
ميخواست که سوزانده بشه و
و خاکسترهاش در يک گلدان نگه‌داشته بشه...
که از چيزي ساخته شده که معتقد بود ماده حيات هستش،
اوليوين محبوبش.
هستي، کهکشانها رو ميسازه.
کهکشانها ستارگان رو ميسازند.
ستارگان، دنياها رو ميسازند.
آيا شهرهاي ديگه‌اي از حيات در کيهان وجود دارد؟
همراه من بياييد.
بهايي هست که بايد براي شهروندي کيهاني پرداخت بشه.
بعنوان گونه‌اي که در فضا سفر ميکنه بايد نگران آلوده کردن
دنياهايي که ملاقات ميکنيد باشيد و يا اينکه راهزنان بيگانه
ممکن است خطري براي سياره‌اي که زندگي ميکنيد باشند.
پروتکل هاي براي محافظت سياره‌اي وجود دارد.
ناسا 5 دسته از دنياها را در کيهان معين کرده است.
قمر زمين، براي مثال دنياي دسته-1 هست...
مکاني لم‌يزرع که نه ما براي اون تهديد هستيم
و نه اون تهديدي براي ما هست.
پرخطرترين آنهاي دنياي منحصرِ دسته-5 هست،
مانند اين، مريخ.
شرايط براي وجود حيات بومي...
در گذشته يا حتي حال حاظر که در شکاف‌هاي زيرسطحي مخفي باشد
دور از احتمال نيست.
ما بايد خيلي مراقب باشيم.
بخاطر خودمون و براي حيات محتمل که اينجا هست.
دسته-5 منحصر، نمونه‌ي بارزي از
نبوغ حيات براي فرار هست.
نيازمند برداشت نمونه از آن دنياهاست ، جايي
که ممکن است حيات شروع شده باشه
دنياهاي که ممکن است زماني شامل
شهرهايي گمشده از حيات در بستر درياي خودشون باشند.
در حقيقت رباتهاي فرستاده‌ي ما خود نيز...
سطح‌نشينان، سطح نورد و مدارگردها
خود تجلي الزام حيات براي
جست‌و‌جو و تسخير قلمروهاي جديد هست، اين بدان معناست که
برخي از فرستاده‌هاي ما بايد به محض اتمام ماموريت نابود بشوند.
مانند جونوي بيچاره.
بعد از چندين سال اکتشاف مشتري
ناسا اون رو به کشتن ميده.
نه بخاطر اينکه نگران مشتري باشند.
امکان اينکه يکي از فضاپيماهاي ما،
بتواند تحقيقات آينده از اين سياره گازي را بخطر بياندازد بسيار بعيد است.
هر ميکروب سرکشي که وارد سطح بشه
در دماي سوزان سطح اون غرق ميشه و از بين ميره.
براي همين مشتري صرفا دسته-2 محسوب ميشه.
ولي يکي از اقمار مشتري دسته-5 منحصر هست.
و ناسا نميخواد اين ريسک که ممکن است جونو
شانس برخورد به اون را، به جون بخره.
"اروپا" يکي از 3 دنياي دسته-5 منحصر
در منظومه شمسي و يکي از
حداقل 80 قمر مشتري.
مايکل فارادي ميدان مغناطيسي زمين را کشف کرد
مشتري هم يکي داره.
اگه نحوه ديدمون رو ازنورهايي مرئي به
امواج راديويي تغيير بديم ميتونيم ببينيمش.
ميدان مغناطيسي مشتري بسيار قويتر و 18هزار برابر بزرگتر هستش.
يک تله‌ي عظيم براي ذرات باردار که بادهاي خورشيدي هستند.
اين يکي از دلايلي هست که شفق رو ايجاد ميکنه
نورهاي شمالي و جنوبي بر روي مشتري
و همينکار روي زمين هم اتفاق ميافته.
تصور بکنيد که براي اروپاي کوچک و خواهرانش
زندگي نزديک پادشاه سيارات چگونه است.
مشتري عظيم، اروپا را در آغوش گرانشي خود
بقدري محکم نگه ميدارد که در 4ميليارد سال
هرگز قادر نبوده از وي روي برگرداند.
مشتري بقدري قوي نگه ميدارتش که پوسته اون رو پاره ميکنه.
اون زخمهاي عريظ رو ميبينيد؟
از نزديک ببينيد و گوش بديد.
اين صداي جهاني است که توسط گرانش زجر داده ميشه.
بهش ميگن، خميدگي موجي و فقط مشتري نيست
اقمار خواهرش نيز روي اون تاثير گذارند.
ما نيم ميليارد مايل از گرماي خورشيد فاصله داريم.
5برابر بيشتر از فاصله زمين.
اما اين خميدگي موجي درون اروپا رو گرم نگه ميداره.
زير سطح پر هرج‌و‌مرجش اقيانوسي وجود داره
که 10برابر از عميقترين درياي زمين، عمق دارد.
ما در راه يک دنياي دسته-5 منحصر ديگه هستيم.
نه، زحل نه.
زحل نيز دسته-2 هست.
هر حياتي که از اون کمربندي ابري بگذره ديگه شانسي نداره.
آنها اغلب از آمونياک ساخته شده‌اند.
پايين آنها نواري از بخار آب وجود دارد.
در کاوش‌هاي آينده به بهايي گزاف به آنجا خواهيم رفت.
نه، تايتان هم نيست.
تايتان هم دنياي دسته-2 هست.
مانند زحل، احتمال روبرو شدن با حيات
که آنجا وجود داشته بايد بسيار بعيد است.
البته هميشه اين شانس هست که حيات تايتان
بيگانه‌تر از قابليت تصور ما باشد.
حتي در اين صورت نيز امکان بسيار اندکي هست
که هر مدل از حيات زميني توانايي آسيب زدن بهش را داشته باشه.
اوناها، دنياي دسته-5 منحصر ما.
دنيايي در منظومه شمسي ما هست که ممکن است پناهگاه زندگي باشه.
داريد به 2شخص نخستين که اون رو ديدن نگاه ميکنيد.
ويليام هرشل از هرکسي، عميقتر به درون
اقيانوس کيهاني نگاه کرد.
پسرش جان نيز، تبديل به يک ستاره‌شناس برجسته مي‌شود.
ولي امشب زماني هست که جان کودکي در تابستان 1802 بود.
در کاوش قبلي هم همينجا ملاقاتشان کرديم. (فصل قبل)
جان، ميخوام چيزي بهت نشون بدم.
همراهم بيا.
آنزمان، اين بزرگترين تلسکوپ زمين بود
براي 50 سال ديگه هم اين مقام را نگه داشت.
خب، چي داريم اينجا؟
براي بيدار بودن يک پسر کوچيک خيلي زياد دير نيست؟
پدر قول داد که چيزي نشونم بده ، عمه کارولين
خواهر ويليام کارولين هرشل.
خود نيز يک ستاره‌شناس مشهور بود.
وي اولين زن روي زمين بود که بخاطر دانشمند بود
حقوق دريافت ميکرد.
وي فقط 131 سانتيمتر قد داشت.
وقتي کارولين 10 سالش بود
دچار حسبه شد.
بخشي از بينايي چشم چپ رو از دست داد و ديگر رشد نکرد.
با اينحال، محدوديت‌هاي دوران خودش را نقض کرد.
کارولين اخيرا کار خودش را در
"کاتالوگ سحابي و خوشه‌هاي ستارگان" به چاپ رسانده بود.
ولي به اسم برادرش ويليام بود.
هرچي باشه، سال 1802 بود.
برادرزاده‌اش، جان با نگاه به کار اون بزرگ ميشه و
"کاتالوگ عمومي نوين" را ميسازد.
امروزه همچنان بسياري از اجرام آسماني توسط اين کاتالوگ تعيين ميگردد.
چند درجه ديگه شرق و يک درجه بسمت شمال.
چشم قربان.
بايست، بايست اوناهاش.
پدر،من هرگز قبلا اون رو نديده بودم.
يک ستاره جديده؟
نه فرزندم، يک قمر جديده.
اسمش رو زحل 2 ميذارم.
ولي پدر بايد دنبال يک اسم بهتر باشيم.
اين کار توعه پسرم.
و جان دقيقا کاري که پدرش خواست انجام داد.
اون اسمش را گذاشت انسلادوس. از روي اسم يک غول در
افسانه‌هاي يونان که فرزند زمين و آسمان بود.
انسلادوس با آتناي الهه در يک نبرد حماسي براي
کنترل هستي جنگيد.
لازم نيست اخترشناس باشيد که
در نگاه اول بفهميد حيات همه‌جاي زمين هست.
تقريبا هر وجب از اين مکان رو تغيير داد.
از ديدگاه يک بيگانه زمين کاملا شرايط
دسته-5 منحصر را دارد.
ولي انسلادوس رازهاي خودش رو در اعماقش محبوس کرده.
اون چشمه‌ها بخارآب و يخ را
از انسلادوس با سرعت 800 مايل در ساعت پرتاب ميکنند.
اينها موقوفات اين قمر به حلقه بيروني زحل به نام "اي" هستند.
ولي چيزهاي بيشتري درونشون وجود دارد...
نيتروژن، آمونياک، متان.
و هرجايي که متان باشه ممکن اوليوين هم باشه.
انسلادوس حداقل 100ميليون سال است اينکارو ميکنه.
و براي 9 ميليارد سال ديگه هم ميتونه آب فوران بکنه.
اينهمه آب از کجا اومده؟
دانه‌هاي برف آبي با سرعت هزار مايل بر ساعت سقوط ميکنند.
ما اومديم اينجا، به نيمکره جنوبي چونکه
اينجا سطح يخ در نازکترين ضخامت هست.
فقط دو مايل ضخامت دارد.
براي همين بهترين مکان ممکن براي دسترسيب به
اقيانوس زيرزميني هست.
اوکي، الان وقتشه يک اخطار بدم:
چيزي که مشاهده ميکنيد کاملا بر اساس شواهد و مدارک هست.
اون اقيانوس سراسري ديواره‌اي ديوانه کننده از آبفشان‌ها
اون برف عجيب روي سطح...
همه واقعي هستند.
ما چندين مشاهده توسط کاسيني داشتيم
که به ما ميگه در انسلادوس اين چيزها منتظر ما هستند.
ولي ما در حال ورود به قلمرو حدس‌و‌گماني آگاهانه هستيم.
اين چيزي است که دانشمندان فضا معتقد هستند ممکن است
وقتي فضاپيمايي درست به قلب انسلادوس بفرستيم پيدا ميکنيم
وقتي آب اين بالا در معرض خلاء فضا قرار ميگيرد
تبديل به برف ميشه.
و اين تفاله ماده حيات است...
مولکولهاي ارگانيک.
ممکن در عجب باشيد که ممکن چي اون پايين در انتظار ما باشه.
و اون خيلي پايينتر هستش
چون در اقيانوسي هستيم که ده برابر از
اقيانوس‌هاي زمين عميقتره.
خيلي اميدبخش.
اون کربن و هيدروژن هست و pH آب نيز
مانند اولين اقيانوس‌هاي زمين هستش.
چرا اين شهر حيات بايد از اون که در
بستر اقيانوس زمين بود، بزرگتر باشه؟
شايد به اين خاطر هستش که جاذبه انسلادوس بسيار
ضعيفتر از زمين هستش.
با جاذبه کمتر برج‌ها سبکتر هستند
و قدبلندتر رشد ميکنند.
جريان‌ها خيلي قوي هستند و...
ممکن است برخي از برجها رو سرنگون کنند.
اوليوينِ ويکتور گلداشميت.
صخره‌ها محلي براي حيات درست کردند.
ولي آيا حيات زمان کافي براي تاثيرگذار بودن دارد؟
تنها چيزي که ميدونم اينِ، هرگز يک استاد فرار رو دست کم نگيريد.
ميدوني، يک چيز جالب راجع به ما.
ما گمان ميکنيم متن قصه هستيم.
ما مهم‌ترين و حياتي‌ترين موجودات کيهان هستيم.
با اينحال، چيزي که ميدونيم ما صرفا يک محصول جانبي از
نيروي ژئوشيمي هستيم....
همان که در سرتاسر هستي پخش شدن هستند.
کهکشان‌ها ستارگان رو ميسازند. ستارگان دنياها رو ميسازند
و تا جايي که ميدانيم اقمار و سيارات حيات رو ميسازند.
آيا باعث ميشه که زندگي کمتر شگفت‌انگيز باشه؟
يا بيشتر؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام سايت .:: @ZarFilm ::.